عضو انجمن پنجشنبه 25 آبان 1396 10:54 ق.ظ نظرات ()
نویسنده: شبنم کرمی

تولید و مصرف پایدار درباره‌ی ارتقاء کارآیی منابع و انرژی، زیرساخت پایدار و در دسترس قرار دادن خدمات اولیه، شغل‌های با استاندارد کافی و سبز و کیفیت بهتر زندگی برای همه است. پیاده‌سازی تولید و مصرف پایدار به دستیابی برنامه‌های توسعه‌ی سراسری کمک خواهد کرد. هزینه‌های اقتصادی، محیط زیستی و اجتماعی آینده را کاهش می‌دهد. همچنین رقابتی بودن اقتصادی را تقویت کرده و موجب کاهش فقر می‌شود.

تولید و مصرف پایدار موارد روبرو را نشانه گرفته است: “انجام دادن بیشتر و بهتر با کمتر”، افزایش سود رفاه خالص ناشی از فعالیت‌های اقتصادی از طریق کاهش مصرف منابع و کاهش تخریب و آلودگی در طول تمامی چرخه‌­ی عمر در حالیکه منجر به بهبود کیفیت زندگی می‌شود. این هدف شامل ذی‌نفعان مختلفی از قبیل کسب و کارها، مصرف کنندگان، سیاست گذاران، محققان، دانشمندان، خرده‌فروشان، رسانه‌ها و آژانس‌های تعاونی توسعه در کنار سایر موارد است.

تولید و مصرف پایدار همچنین نیازمند یک رویکرد و همکاری سیستمیک بین عاملانی که در زنجیره‌ی تأمین فعالیت دارند، از تولید کننده تا مصرف کننده نهایی، است. این هدف شامل درگیر کردن مصرف کنندگان است. این کار از طریق افزایش آگاهی و آموزش در زمینه­‌ی مصرف و سبک زندگی پایدار، مجهز کردن مصرف کنندگان با اطلاعات مناسب از طریق استانداردها و برچسب‌ها و درگیر کردن در خرید عمومی پایدار در کنار سایر موارد انجام می‌شود.

حقایق و ارقام:

  • هر ساله، مقدار تخمینی یک سوم از کل مواد غذایی تولید شده – معادل ۱/۳ میلیارد تن به ارزش یک تریلیون دلار – در سطل زباله‌های مصرف کنندگان و خرده‌فروشان، از بین رفته و یا به دلیل حمل و نقل و برداشت ضعیف محصولات دچار فساد می‌شوند.
  • اگر مردم در سراسر جهان از لامپ‌های کم مصرف استفاده می‌کردند، جهان سالانه ۱۲۰ میلیارد دلار صرفه‌جویی می‌کرد.
  • اگر جمعیت جهان تا سال ۲۰۵۰ به ۹٫۶ میلیارد نفر برسد، برای تأمین منابع طبیعی مورد نیاز برای نگهداری سبک‌های کنونی زندگی به میزانی تقریباً معادل ۳ سیاره‌ی (زمین) نیاز است.

آب

  • کمتر از ۳% آب جهان قابل شرب است که ۲٫۵% آن در قطب جنوب، شمال و یخ رودها به صورت منجمد وجود دارد. بنابراین بشریت برای برآوردن تمام احتیاجات آب سالم و اکوسیستم انسان، باید تنها بر ۰٫۵% تکیه کند.
  • انسان آب را سریعتر از آنکه طبیعت بتواند آب رودخانه‌ها و دریاچه‌ها را بازیابی و تصفیه کند، آلوده می‌نماید.
  • بیش از یک میلیارد انسان هنوز به آب سالم [آشامیدنی] دسترسی ندارند.
  • مصرف بیش از اندازه‌ی آب به تنش جهانی آب منجر خواهد شد.
  • آبی که از طبیعت به دست می‌آید رایگان است، اما زیرساختی که برای آزادسازی آن نیاز است پرهزینه می‌باشد.

انرژی

  • علی‌رغم پیشرفت‌های تکنولوژیکی که کارآیی انرژی را بهبود بخشیده است، مصرف انرژی در کشورهای OECD تا سال ۲۰۲۰ به مقدار ۳۵% دیگر افزایش خواهد یافت. مصرف انرژی در مناطق تجاری و مسکونی، پس از حمل و نقل دومین حوزه‌ای است که سریعترین رشد مصرف انرژی جهانی را به خود اختصاص داده است.
  • در سال ۲۰۰۲ تعداد وسایل نقلیه‌ی موتوری در کشورهای OECD به ۵۵۰ میلیون می‌رسید (که ۷۵% آن‌ها ماشین‌های شخصی بودند). انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۰ مالکیت خودرو ۳۲% رشد داشته باشد. همزمان پیش بینی می‌شود کیلومتر وسایل نقلیه‌ی موتوری ۴۰% رشد داشته باشد و سفر هوایی جهانی نیز در بازه‌ی یکسان سه برابر شود.
  • خانواده‌ها ۲۹% از انرژی جهان را مصرف می‌کنند که متعاقباً منجر به انتشار ۲۱% دی‌اکسید کربن حاصله می‌شود.
  • یک پنجم مصرف نهایی انرژی جهان در سال ۲۰۱۳ از منابع تجدیدپذیر بوده است.

غذا

  • در حالیکه اثرات محیط زیستی قابل توجهی از مواد غذایی در فاز تولید اتفاق می‌افتد (کشاورزی، فراوری مواد غذایی)، خانوارها از طریق انتخاب‌ها و عادات غذائیشان بر آن‌ها تأثیر می‌گذارند. در نتیجه، این امر از طریق مصرف انرژی مربوط به مواد غذایی و تولید ضایعات (زباله) بر محیط زیست تأثیر می‌گذارد.
  • ۱٫۳ میلیارد تن مواد غذایی هر ساله هدر می‌رود. این در حالی است که ۱ میلیارد نفر از مردم جهان دچار سوءتغذیه و یک میلیارد دیگر گرسنه هستند.
  • مصرف بیش از اندازه مواد غذایی برای سلامتی ما و محیط زیست زیان‌بار است.
  • ۲ میلیارد نفر در جهان مبتلا به اضافه وزن و چاقی هستند.
  • تخریب زمین، کاهش حاصلخیزی خاک، مصرف ناپایدار آب، ماهیگیری بیش از حد و تخریب محیط زیست دریایی، همگی توانایی منابع طبیعی را برای تأمین مواد غذایی کاهش می‌دهد.
  • بخش مواد غذایی مسئول تقریباً ۳۰% از کل مصرف انرژی جهان و ۲۲% از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای است.

 

اهداف

  • اجرای چارچوب ۱۰ ساله­‌ی برنامه‌های پیرامون تولید و مصرف پایدار با اقدام تمامی کشورها و پیشگامی کشورهای توسعه یافته با در نظر گرفتن توسعه و توانایی‌های کشورهای در حال توسعه.
  • دستیابی به مدیریت پایدار و استفاده کارآمد ار منابع طبیعی تا سال ۲۰۳۰٫
  • تا سال ۲۰۳۰، کاهش ۵۰ درصدی سرانه­‌ی جهانی ضایعات مواد غذایی در سطح خرده فروشی و مصرف کننده و کاهش هدر رفت مواد غذایی در طول فرایند تولید و زنجیره­‌ی تأمین که شامل ضایعات پس از برداشت می‌­شود.
  • دستیابی به مدیریت دقیق محیط زیستی مواد شیمیایی و تمامی ضایعات در طول چرخه­‌ی حیاتشان مطابق با چارچوب‌های مورد توافق بین‌المللی و کاهش چشم‌گیر آزادسازی آنها به هوا، آب و خاک بمنظور به حداقل رساندن اثرات نامساعد آنها بر سلامت انسان و محیط زیست تا سال ۲۰۲۰٫
  • کاهش قابل توجه تولید ضایعات از طریق پیشگیری، کاهش، بازیافت و استفاده مجدد تا سال ۲۰۳۰٫
  • تشویق شرکت‌ها، به خصوص شرکت‌های بزرگ و فراملی، در جهت اتخاذ روش‌های پایدار و ادغام اطلاعات پایداری در چرخه‌ی گزارش‌دهی.
  • ارتقاء شیوه‌های خرید عمومی پایدار مطابق با سیاست‌ها و اولویت‌های ملی.
  • تا سال ۲۰۳۰، حصول اطمینان از اینکه مردم در همه جا اطلاعات و آگاهی‌های مربوطه در زمینه توسعه‌ی پایدار و سبک زندگی سازگار با طبیعت را دارند.
  • حمایت کشورهای در حال توسعه برای تقویت توان تکنولوژیکی و علمی آن‌ها در جهت الگوهای پایدارتر تولید و مصرف.
  • توسعه و پیاده‌سازی ابزارهای پایش اثرات توسعه‌ی پایدار مربوط به گردشگری پایدار که موجب ایجاد اشتغال و ارتقاء فرهنگ و محصولات محلی می‌شود.
  • بهینه‌سازی یارانه‌های ناکارآمد سوخت‌های فسیلی، که مصرف اسراف‌گونه را از طریق اعوجاج بازار تقویت می­‌کنند، مطابق با شرایط ملی. این بهینه‌سازی از طریق مواردی که در ادامه می‌آید، انجام می‌شود: ۱) اصلاح شیوه‌های وضع مالیات و توقف تدریجی یارانه‌های آسیب‌زا در جاهایی که وجود دارند. اینکار با هدف معکوس نمودن اثرات محیط زیستی آن‌ها صورت می‌پذیرد. ۲) مد نظر قرار دادن تمامی نیازها و شرایط خاص کشورهای در حال توسعه و به حداقل رساندن اثرات نامساعد احتمالی بر توسعه­‌ی آن‌ها به گونه‌ای که از جوامع ضعیف و آسیب دیده محافظت شود.